Het is Goede Vrijdag. Perth is op slot. Het is een nationale feestdag en alles is dicht. Voor mij een goede dag om een eerste missie naar het strand te ondernemen. Het begin zit er op. Langzaam begin ik geacclimatiseerd te raken. Even een paar weken vakantie voordat ik actief op zoek gaa naar werk was zeker noodzakelijk.

Langzaam acclimatiseren

Het was voor mij de zevende keer dat ik van uit Europa naar Singapore vloog, de zesde keer dat ik naar Australië ging en de vierde keer dat ik in Perth ben. De vlucht had daarom ook weinig verrassingen meer voor me. Het ging voorspoedig. Tussen de hazenslaapjes door heb ik wat film gekeken. De eerste dagen was ik uitgeteld. Mijn eerste nacht sliep ik ruim het klokje rond. Ik had de laatste nacht in Nederland bijna niet geslapen en ook weinig geslapen tijdens de vlucht. Lang uitslapen is funest om over je jetlag heen te komen, daarom leefde ik de eerste dagen ook nog volgens een europees dagritme.

Het weer is verrassend goed. Woensdag 28 maart, de dag van mijn aankomst in Perth, was het slechts 22 graden. Onbewolkt en enkele graden onder het gemiddelde voor eind maart. De chauffer van de airport shuttle dacht dat er daarom koele perioden aan zouden komen. Nou, nee dus. Sindsdien is het kwik niet onder de 25 graden geweest, met enkele uitschieters boven de 30 graden, zie het weerrapport. Vandaag is het rond de 27 graden, niet benauwd en niet drukkend warm, dus lekker. Zo te zien krijg word de australische nazomer een aardig zomer voor mij.

Mijn hostel is net buiten het hart van het centrum. Het hielp dat ik het centrum van Perth goed ken. Zo kostte het niet veel moeite om de eerste boodschappen te doen en via mijn vaste internet café mijn achterstallige emial te verwerken. Ook heb ik de eerste dagen de warenhuizen aan een nader onderzoek onderworpen. Als ik straks werk of een woning ben, moeten er nog een paar aankopen gedaan worden en dan moet ik natuurlijk wel weten waar ik moet zijn.

De eerste formaliteiten

Op mijn eerste vrijdag was er een banenbeurs in Perth. Hoewel ik nog niet echt begonnen was met het zoeken naar een baan, ben ik er toch even langs gegaan. Het krioelde er van schoolkinderen. Die hadden daar inderdaad meer te zoeken dan ik.

Na het weekend werd het tijd om de eerste formaliteiten te regelen. Mijn eerste actie was het regelen van een postadres met meer privacy dan de hostel, dus opzoek naar een postbus. Dit moest in twee stappen, omdat ik de eerste keer de verkeerde documenten bij me had. Perth heeft inmiddels succesvol de ov-chipkaart ingevoegd. Mijn tweede actie was daarom het regelen van een SmartRider card, zoals de ov-chipkaart hier heet. Via het internet heb ik vervolgens een fiscaal nummer aangevraagd. Deze heb je nodig in Australië, als je niet in de hoogste belastingschaal ingedeeld wil worden. Over twee weken zou mijn fiscaal nummer in mijn postbus moeten aankomen.

Een bankrekening is natuurlijk ook onmisbaar, alleen dat ging niet zo makkelijk als ik dacht. Ik had twee banken op het oog: de Westpac Bank en de Commenweath Bank. Ik had een licht voorkeur voor Westpac, dus op naar een filiaal van deze bank. Er stond een lange rij voor de informatiebalie. Gelukkig was er 200 meter verder op nog een filiaal. Daar was geen rij voor de informatiebalie, maar was er niemand beschikbaar om voor mij een rekening te openen. Daarom maar terug naar het eerste filiaal. Inmiddels was daar de rij voor de informatiebalie opgelost, zoals ook de medewerkers er achter. Na 10 minuten waren ze er nog niet. 3 Strikes, you're out.  

Bij de Commenweath Bank ging het niet veel beter. Hoewel ze een speciale migratiebalie hadden, werd ik toch naar de algemene balie verwezen. Ze hadden het te druk. Daar aangekomen was er geen rij, iemand achter de informatiebalie en iemand beschikbaar die een rekening voor mij kon openen. Okay, nou komen we ergens. A fly ball.

Helaas waren de computers stuk. Als ik even geduld had, zou er zo een collega komen wiens computer wel werkte. O, nee, "mijn collega komt zo bij u". Fly ball goes foul, one strike. Mijn gedult werd op de proef gesteld. He, wat doet die man nou, hij was toch na mij gekomen. Strike two.

Toen  ik langzaam er over aan het denken was om te vertrekken (ik was toch de klant, wilde ze dan geen business) werd mij door de betreffende collega gevraagd wat ik wilde. O, een rekening openen, loopt een dan maar even mee. Net op tijd, de umpire wilde al 3 slag geven. Het aanvragen zelf was zo saai, dat ik daar niet over naar huis (en de rest van het internet) ga schrijven.

Inmiddels was het al weer een week geleden dat ik gezwommen had, tijd dus om opzoek te gaan naar een zwembad. In de hostel had ik een aanplakbiljet gelezen over een zwembad net buiten het centrum. Dus zwembroek mee en op naar het Beatty Park Leisure Centre. Na wat geknoei met de kluisjes (eerst een pincode kiezen en dan pas het kluisje. tja, zonder bril is het soms moeilijk lezen) lag ik dan voor het eerst van mijn leven in een zwembad met olympische maten en een hoefijzervormige tribute. Helaas was niemand geinterresseerd deze internationale prestatie vanaf de tribune te volgen.

De laatste actie voor het paasweekend was het aanpassen van mijn CV. Samen met een vriendin had ik in Nederland mijn CV eens grondig doorgenomen en er waren genoeg redenen om deze eens flink aan te passen. Via een verouderde vertaalwoordenboek en een australisch woordenboek kwam ik er in de State Library achter dat sommige Nederlandse woorden niet een echt goede vertaling hebben. Tijdens het paasweekend wil ik mijn CV nog wat aanscherpen en dan is het jachtseizoen voor een baan in Perth geopend.

Echt veel plannen heb ik nog niet voor Pasen, misschien zijn er nog enkele acties in de hostel. Er worden wat kleine buien verwacht. Goed voor de plantjes en het stof. Voorlopig geniet ik van mijn eerste dag aan het strand en zak de oranje zon langzaam in de Indische Oceaan.