Zoals Maartje gezegd zou hebben: ,,De eerste resultaten zijn binnen." Als provinciaal Utrechter moet ik natuurlijk concluderen dat Renswoude dit keer als eerste kwam. Sinds twee weken ben ik begonnen met soliciteren.

Schrijven en schrappen

De eerste week na pasen heb ik bezig geweest met de laatste verbeteringen aan te brengen in mijn CV en het schrijven van een goede solicitatiebrief. Het viel best tegen: brief schrijven, schrappen, opnieuw schrijven, dat zeg je toch anders in het Engels.het was weer een lange tijd geleden dat ik gesoliciteerd heb. Uiteindelijk had ik een goede brief in elkaar gezet. Althans dat dacht ik. Een vriendin, die ik gevraagd had mijn brief en CV eens na te kijken, kwam met een bladzijde vol met opmerkingen. Mijn trost was licht geraakt. Maar ja, uiteindelijk had ze gelijk. Haar opmerkingen waren terecht. Na de zoveelste keer mijn brief herschreven te hebben was het tijd voor de vuurdoop. Het was inmiddels een week later. Ik had twee vacatures uitgekozen. Dat was best moeilijk, want tussen al die .Net vacatures met minimaal 3 jaar ervaring wordt sporadisch gevraagd naar iemand met VB Classic ervaring.

De eerste vacature was voor een recruitment agency, een kruising tussen een uitzendbureau en een detacheerder. Deze advertentie was ik al een aantal keer eerder tegen gekomen op de website. Het was duidelijk een advertentie om hun pooltje met kandidaten te vergroten. Veel computertalen waren vermeld in de advertentie; VB Classic stond er bij, dus tijd om te reageren. De tweede vacature had meer samenhang en leek een echte vacature. Nog even een laatste check... brieven okay.... CV okay... nou daar gaat ie dan. Met een druk op de Send knop waren ze verstuurd.

Jasje, dasje en aktetasje

Er waren nog geen vijf minuten verstreken of mijn broekzak rinkelde. Meestal was het Nederland, maar dit was een lokaal nummer. Zoveel kennen mijn nummer hier niet. Het was Recruiter 1. Hij zocht iemand met VB en SQL server kennis. He, dat was ik. Na een kort gesprek over mijn vaardigheden en verleden vroeg hij mijn salaris wens. Oeps, wat nu. Tijdens de orientatiereis van 2005 had ik begrepen dat de salarissen hier in Perth lager lagen dan in Europa, maar hoeveel. Met de opmerking dat ik in Europa voor 32 uur ongeveer X verdiende ging hij aan het werk. Het viel goed. Hij zou mijn gaan aanbieden bij een bedrijf.

De volgende dag, dinsdag, rond lunchtijd stond ik in de rij om mij aan te melden voor het Australische ziekenfonds, toen mijn broekzak weer rinkelde. Het was een afgeschermd nummer, maar het was nog te vroeg voor Nederland. Dit moest lokaal zijn. Het was Recruiter 2. Hij had mijn CV ontvangen en of ik vanmiddag tijd had voor een kennismakingsgesprek. Ja, maar natuurlijk. Vier uur later stond ik bij deze recuitement acengy voor de deur. Of eigenlijk liep ik uit de lift. Het zakencentrum van Perth wordt gedominieerd door kantoorgebouwen van minimaal 10 verdiepingen en zo'n recruitement agency is te klein om een heel kantoorgebouw te huren.

Het was een open gesprek, waarin ik mijn verhaal kwijt kon en niet te veel struikelde over mijn Engels. Hij gaf mijn ook de mogelijkheid om wat vragen te stellen over de Australische IT markt en hoe het hier allemaal werkte. Uiteindelijk kwam ook hier de salaris wens. Ik volgde dezelfde strategie als bij Recruiter 1. Ook hier viel het goed; hij ging er zelf 20% boven zitten. Het is een freelance opdracht en je moet immers rekening houden met periode van ziekte en geen opdracht. Naaste de perfect match waar ik op gereageerd had, dacht hij aan nog een bedrijf. Of ik het goed vond dat hij mij bij beide bedrijven mocht aanbieden. Achteraf ben ik er achter gekomen dat in verband met een wet op privacy (o.i.d.) ze dit moeten vragen. Hij had nog een vraag, of ik mijn CV niet wilde uitbreiden met project informatie. Dat ken ik... hadden we dat bij Atos Origin ook niet. ,,Doen ik", luidde het antwoord

Woensdagochtend werd ik wakker gebeld. Het was Recruiter 1. Het bedrijf had mijn CV gezien en wilde dat ik op gesprek kwam. Prima, drie uur. Vijf minuten later ging weer de telefoon. Het was voor bedrijf X. Hetzelfde bedrijf als de perfect match van Recruiter 2. Tja, dat ging dus niet. Een derde keer rinkelde mijn telefoon. Recruiter 1 wilde mijn alsnog zelf spreken. Ik heb om drie uur nog een gaatje. Binnen 24 uur liep ik voor de tweede keer de lift uit bij een recruitement agency. Recruiter 1 was kort van stof. Enkele vragen, hier en daar een vraag naar details. Ook hij had een tweede bedrijf in gedachte waar hij mij wilde aanbieden. So far, so good.

Wachten, Wachten ... en nog eens Wachten

Twee solicitaties, twee gesprekken en drie aanbiedingen. Inmiddels was het vrijdag en had ik mijn uitgebreide CV opgestuurd naar Recruiter 2. Nog geen reactie van beide recruiters, maar er zijn pas twee dagen verstreken. Er zijn niet echt veel vacatures voor VB of SQL Server bijgekomen. Moet ik nu blij zijn of niet. Natuurlijk 2 gespreken is niet slecht. Ze vonden mijn ervaring indrukwekkend, maar het waren recruiters, middlemen. Ze hadden geen echt banen. Het wachten was inmiddels begonnen, wachten op een telefoontje dat je op gesprek mag. Het is buiten mijn controle en ik kan weinig doen. Het voelt bekend aan. Kende ik dit niet van die perioden dat ik bij Atos Origin van het Resource Office een berichtje had gekregen dat ze een match voor mij gevonden had. Tja, wachten....wachten... Immiddels was mijn pak opgevallen in de hostel en waren er vragen gekomen of ik al iets gehoord had? Nee, gewoon wachten... Oja, en dan komt het weekend er nog aan. Dus voorlopig wachten.

Wiiiieekeeend

Mijn doel is meer te leren over de Australische cultuur en samenleven. Mocht het werk vinden uiteindlijk niet lukken, geen reden om niet succesvol te zijn in het besturderen van de cultuur. Zolang ik in Australie ben staat die ene documentaire op de filmagenda, welke hier dagelijks in de krant staat. Dit keer staat er bij dat deze documentaire op dinsdag stopt. Het moet er dit weekend maar van komen.

Bra Boys gaat over een groep surfers uit een buitenwijk van Sydney: Maroubra. Maroubra wordt geportreteerd als een wijk waar ooit kansarmen woonde in krotten, totdat de overheid massaal huizen ging bouwen voor deze mensen. Centraal in deze documantaire staan de broers Abberton. Het strand, de golven en het surfen is hun leven. Samen met andere kinderen uit gebroken gezinnen vinden zijn een thuis bij Ma. Ma is een grootmoeder die de kinderen uit de buurt opvangd. Surfen wordt gezien als een last en de heersende klassen heeft meerdere malen geprobeerd surfer te verbieden. De surfers worden een groep, een brotherhood, en de achtertuin van Ma wordt hun hoofdkwartier. De documantaire laat op schitterende wijze zien hoe het leven van de broers voorloopt, hoe de Bra Boys grooit tot meer dan 100 man, de strijd tussen de heerstende klassen en de rebellerende jeugd en hoe de brotherhood de generaties na hun opvoedt ... en dat een gang niet altijd tot ellende hoeft te leiden als de multiculturele Bra Boys bemiddelen na de rassenrellen van Cronulla in 2005.