Op vrijdag 28 maart ben ik een jaar in Perth. Er is het afgelopen jaar veel gebeurd. De laatste maanden waren erg druk. Na het beëindigen van mijn contract bij de belastingdienst begon de tweede fase van mijn plan: de officiële verhuizing naar Perth.

A job well done

Eind oktober kwam er een einde aan mijn klusje voor de Australische belastingdienst. Het was maar goed dat ik bij Atos Origin ervaring had opgedaan met Release Management, want mijn directe collega’s van de belastingdienst waren zo enthousiast over mijn aanpassingen dat ze totaal niet aanstuurde op een werkbare, afgeronde versie van het computerprogramma. Begin september, na het verlengen mijn contract, kreeg ik dit in de gaten. Met nog (maar) twee maanden te gaan was er nog geen plan voor het opleveren van de wijzigingen en het verspreiden binnen de belastingdienst. Daarom besloot ik het enthousiasme af te remmen om te verkomen dat zij eind oktober niet zouden blijven zitten met grote vraagtekens over de nieuwe wijzigingen en een half uitgewerkt programma.

Ik stelde voor dat we na 1 oktober de deur voor nieuwe wijzigingen dicht zou doen en dat we een testteam zouden gaan samenstellen. Hoewel het programma al een aantal jaren in gebruik was, was dit iets nieuws. Er was niets op het gebied van testen; geen testomgeving, geen testgevallen en geen testscripts. De testers, die deel uitmaakte van het ontwikkelteam in Perth, waren overbelast en niet beschikbaar. We konden niets anders doen dan de meest ervaren gebruikers promoveren tot een testpanel en hopen dat ze zulke rare dingen met het programma zouden doen dat ze alle (eventuele) bugs zouden vinden.

Door deze strategie voorkwam ik dat mijn laatste maand vol stress zou zitten. Ik kon rustig de laatste schoonheidfoutjes in het programma oplossen, ingewikkelde structuren documenteren en mijn belastingcollega in wijden in de geheimen van mijn creaties. Ik had zelf tijd over om het programma te verrijken met een Easter Egg en het versturen van cryptische hints per mail naar mijn directe collega’s over deze Easter Egg.

Het plannetje werkte perfect. De laatste werkdag had ik genoeg tijd over om mijn bureau rustig op te ruimen. Na mate de dag verstreek werd duidelijk dat er voor mij niets meer te doen was dan afscheid te nemen van het IT team in Perth. De functionele beheerder in Canberra zat om tactische reden ziek thuis, dus het afscheid nemen van hem beleef beperkt tot een mailtje. Samen met mijn directe belastingcollega liep ik aan het einde van de dag naar het treinstation. Hij was zeer tevreden met het werk dat ik had gedaan. Hij had er zelf iets van geleerd. Door mijn komst was er een frisse nieuwe wind geweest door de vastgeroeste patronen en de beperkte visie die ze hadden. Hoewel ik feitelijk maar één van de twee opdrachten uit de vacature had uitgevoerd, wilde hij niet zeggen dat ik het contract had gebroken. Het totale gebruikersgemak was zo sterk verbeterd dat ik meer gedaan had dan ze van mij hadden kunnen verwachten.

Aangekomen bij het station, namen we afscheid. Hij vervolgde zijn weg naar zijn huis, ik vervolgde mijn weg naar het honkbalstadion van West Australië.

Baseball en Bushwalking

Een Australische “revolutie”?

Na mijn vakantie in het zuid westen van West Australië was mijn kwartiermakerperiode in Australië tot een einde gekomen. Het was succesvol geweest. Op financieel vlak had het mijn verwachtingen overstegen; ik had goed geboerd. Ik voor mij zelf een plekje in de Australische samenleving gecreëerd. De missie was geslaagd en het was tijd om mijn spullen in Nederland op te halen, mijn Nederlandse woning leeg te halen en mijn voorlopig domicilie in Perth te hebben.

Op 11 november verliet ik Australië om naar Nederland te vliegen. Eigenlijk deed ik dat met tegenzin. Ik was naar Australië gekomen om meer over Australië te leren. Het politieke stelstel is natuurlijk een van de zaken die ik aan een nadere studie wil onderwerpen. En wat is er dan beter om een verkiezingsronde mee te maken. In tegenstelling tot Nederland maakt het vaststellen van de verkiezingsdatum deel uit van het politieke spel. Toen het tijd was om een vliegticket te boeken waren de verkiezingen nog niet vastgesteld. Het enige dat zeker was, was dat het een zaterdag in het laatste kwartaal van 2007 zou worden. Omdat ik gekozen had om zondag 11 november te vliegen hoopte ik dat de bookmakers gelijk zouden krijgen en dat zaterdag 10 november zou worden uitgeroepen tot verkiezingsdag.

Vanaf een warme comfortabele bank in het herfstachtig Amsterdam volgde ik op zaterdagmorgen 24 november de live internet stream van de verkiezingsavond uitzending van de Australische ABC televisie. Ik zag hoe de langste zittende prime minister van de westerse wereld plaats moest maken voor een kandidaat van de oppositie. De conservatie rechtse regering van John Howard verloor de verkiezingen van de Linkse oppositie van Kevin Rudd.

Gedurende dat deel van de verkiezingscampagne die ik wel maakte kreeg ik de indruk dat de regering vooral van zichzelf verloren had. Het merendeel van de Australische bevolking was klaar met John Howard en wilde verandering. In plaats van het stoppen op het hoogte punt weigerde John om de macht over te dragen aan een partijgenoot en verloor wekelijks populariteit. Het oneerlijke systeem van arbeidscontracten, de alsmaar stijgende hypotheekrente en de driegende klimaatsverandering waren de thema’s die de oppositie kon aangrijpen om de definitieve klap uit te delen. De populariteit van John Howard was zo laag dat hij zelf niet herkozen werd in zijn eigen kiesdistrict.

Inmiddels zijn de eerste honderd dagen van de nieuwe regering voorbij en waait er een nieuwe wind door Australia. Het Kioto-verdrag is eindelijk door Australië ondertekend en de laatste wijzigingen in het systeem van arbeidcontracten zijn teruggedraaid. Alle regeringen, de nationale en de zes statenregeringen zijn nu in handen van het linkse Labour. Één van de eerste volgende politieke krachtmetingen is binnen één jaar bij o.a. de staatsverkiezingen in West Australië. Hopelijk kan ik deze verkiezingen zo inplannen dat ik dan wel in Australië ben.

Uitzoeken, inpakken en opbergen

Met de beslissingen dat mijn domicilie de komende jaren in Perth is, was mijn belangrijkste doel voor mijn bezoek aan Nederland het leegruimen van mijn flatje in Mijdrecht. Ik had hier twee maanden voor uitgetrokken met de gedachten dat dit makkelijk zou lukken. Met volle moot ging ik dan ook aan de slag. Alle spullen moesten uitgezocht worden. Wat wilde ik bewaren? Wilde ik het opslaan in mijn berging in Amsterdam of wilde ik het verschepen naar Australië? Tussen het uitzoeken plande ik de verplichte en ontspannen bezoekjes aan vrienden en familie, en bezigheden tijdens de bekende feestdagen van december.

Doordat ik voor mijn vertrek naar Australië mijn kabel had opgezegd en de Nederlandse overheid het analoge televisie ether signaal van Lopik het beëindigd, was ik die twee maanden verstoken van Nederlandse televisie en hield de radio mij gezelschap tijdens mijn werkzaamheden in mijn flatje. Ik geloof dat ik niet veel gemist aan Nederlandse televisie in die periode. Het aantal dozen in mijn flatje steeg geleidelijk.

Na Kerst was het tijd geworden voor de leeghalen van mijn woning. Eerst huurde ik een busje om de grote meubels te verplaatsen naar mijn berging in Amsterdam. Op vrijdag 4 november huurde ik het busje opnieuw om 32 dozen te brengen naar een loods in Spijkenisse om naar Australië te laten verschepen. De rest van de dozen ging naar mijn berging in Amsterdam. De laatste dagen waren ingeruimd voor het demonteren van de laatste spullen en het lostrekken van de vloerbedekking. Meerdere tripjes naar het gemeentelijke afvalstation zorgde ervoor dat mijn woning leeg werd.

Op dinsdagochtend 8 januari leverde ik mijn sleutel in bij de vertegenwoordiger van de woningbouw. Na bijna 14 jaar was er een einde gekomen aan mijn domicilie in het centrum van Mijdrecht. En dag ervoor had ik mij uitgeschreven uit het bevolkingsregister. Ik was geen inwoner van Nederland meer, ik was slecht een vakantieganger. De volgende dag vloog ik terug naar “huis”.

Een nieuw begin

Inmiddels was het in West Australië zomer geworden. De temparuur was gestegen tot boven de 30 graden. De planning van de verhuizing was te voorbarig en ik was tot de laatste dag van mijn verblijf in Nederland bezig geweest. Daarom besloot ik de eerste dagen in Perth uit te rusten, voordat ik weer opzoek ging naar werk. Echt uitrusten was er natuurlijk niet bij, want in mijn achterhoofd bleef de opdacht om nieuw werk te zoeken aandacht vragen.

Daarom plakte in na 10 dagen toch maar de draad op en zocht contact met de collega’s bij de belastingdienst om te zeggen dat ik er weer was. Toen ik eind oktober de belastingdienst verliet was mij duidelijk dat er nog veel te doen was, maar het was mij ook duidelijk dat het een overheidsinstelling was. Of er in het nieuwe jaar geld was om mij weer aan te nemen was de vraag. Uit de mailtjes van de collega’s las ik dat de hoop om weer aan de slag te gaan bij de belastingdienst vergeefs was.

Helaas moest ik toch weer de draad van sollicitaties oppakken. Met een lichte tegenzin, mijzelf verkopen is niet de activiteit, dat ik het leukst vind, stuurde ik mailtjes naar de recruiters, die mij in mei hadden geholpen met het vinden van werk. Even daarna volgde de eerste sollicitaties naar nieuwe vacatures, die ik online gevonden had. Na een paar dagen begon mijn mobiele telefoon weer te rinkelen en werd ik uitgenodigd voor gespreken. In mijn originele planning had ik mijzelf de opdracht gegeven om op 1 februari weer aan het werk te zijn. In merkte dat mijn kennis- en ervaringsachterstand op technologische vlak een belangrijke rol ging spelen. Dit maakte mijn onzeker. De week van 1 februari was beginnen en het aantal passende functie was beperkt.

Ik hield rekening met een extra maand werkeloosheid, tot ik op 30 januari werd uitgenodigd voor een gesprek bij een klein bedrijfje in een oostelijke buitenwijk van Perth. Het gesprek leidde een dag deel later tot een aanbod. Daar had je het weer, dat vervellende gevoel van wat moet ik nou: dit aanbood accepteren of opzoek gaan naar een beter aanbod? Daarnaast was er een ander dilemma. Wat doe je met de andere lopende contacten? Er zat een week tussen het aanbod en daadwerkelijk begin bij dit eerste bedrijf. Ga je in die tijd in op andere contacten en uitnodigen voor interviews? Ik voelde me ongemakkelijke.

Achter in mijn hoofd was twijfel. Het was niet een perfect aanbod. In eerste instantie zou ik gaan ontwikkelen in Microsoft Access en in de toekomst zou er een grote kans zijn dat ik me met nieuwe technologie kan bezig houden. Dit zou mijn achterstand op de technologische vlak in eerste instantie alleen maar vergroten. Aan de andere kant had het aanbod wel veel mogelijkheden tot flexibiliteit. De eigenaar maakte mij duidelijk dat hij zelf niet van plan was om lange dagen te maken en reageerde positief op mijn vragen naar extra onbetaald verlof per jaar. Ik besloot uiteindelijk in te gaan op zijn aanbod en andere aanbiedingen en uitnodiging, wet enige twijfel, af te slaan.

Mijnrechtenadministratie

Sinds 5 febrauri heb ik aan het werk bij bij V-Biz.net. Het kleine bedrijfje van Justin in Bassendean. Bassendean is een wijk 10 kilometer ten oosten van Perth. Na 3 jaar vanuit zijn woning gewerkt te hebben heeft Justin in december een klein kantoortje in het oude dorpsachtige centrum van Bassendean gehuurd. Justin heeft 3 programma’s ontwikkeld die het administreren van mijnrechten vergemakkelijkt.

Mijnbouw is de pilaren van de West Australische economie. Door de economische groei in China heeft China veel behoefte aan de natuurlijke bronnen van Australië. Daardoor is China inmiddels de belangrijkste handelspartner van Australië geworden. De mijnbouw is booming in Australië, speciaal in West Australië en Queensland.

Wanneer je in West Australië in een gebied wil mijnen moet je bij de West Australische overheid een aanvraag voor mijnrechten indienen. Als dit verzoek wordt accepteert, krijg je het recht om een jaar in het gebied te delven. Maar dit recht moet na een jaar verlengd worden en je moet na een jaar bewijzen dat je het opgegeven minimum aan investeringen hebt uitgegeven. Dit is een administratief tijdrovend proces, waarvoor Justin 3 computerprogramma’s voor heeft ontwikkeld.

De afgelopen tijd heb ik besteed aan het leren van twee van deze 3 programma’s en de laatste week heb ik een nieuwe versie van een programma uitgebreid getest. De programma’s worden gekenmerkt door de standaard gevolgen van een enkele programmeur. Er is weinig tot geen commentaar in source code en de documentatie is beperkt, immers waarom zou je die als eenling creëren; je weet immers zelf wel wat de source code doet. Mijn kritische benadering heeft ook geleid tot het oplossen van enkele bug en ingeslopen inconsequenties. Aan het einde van de eerste maand uitte Justin dat hij positief verrast was door mijn inzet. We hebben een proeftijd van 3 maanden afgesproken, waarna we weer rond de tafel gaan zitten om een vervolg te onderhandelen.

Toen ik begin was er nog een tweede collega, Hermina, een migrant uit Brits Guyana, die nu zeven jaar in Perth woont. Het is verrassend te zien hoe dit gedeelte (de regio Suriname) van Latijns Amerika het laatste decennium mijn pad kruist. Hermina was als herintreder aangetrokken als verkoper. Het werk werd Justin te veel, zodat hij naast zichzelf behoefte had om uit te breiden met een verkoper en een computerprogrammeur. Voor Hermina was de complexiteit van de programma’s te moeilijk en zowel als Hermina als Justin besloot een einde te maken aan de samenwerking.

En toen waren er nog twee, Justin heeft wederom een advertentie voor een verkoper geplaatst op het internet. Als je nog iemand weet…

Bezint, eer gij begint

Nadat het solliciteren tot een succesvol resultaat had geleid was het in februari tijd om de balans op te maken. Stilstand is achteruitgang, dus startte ik met het maken van plannen voor 2008. Aan de ene kant had ik een indicatie hoeveel inkomen ik de komende maanden kan maken, aan de andere kant zijn er de wensen.

Graag wil ik het komende jaar de langverwachte technologische switch maken van de oude vertrouwde technologie naar de hedendaagse technologie gevolgd door een bezoek aan het belangrijkste Microsoft congres in november in Europa (waarschijnlijk Barcelona). Uiteraard wil ik dit bezoek combineren met een verblijf in Nederland. Ook komen er signalen dat de eerste ontdekkingreizigers uit Nederland plannen hebben gemaakt voor de overtocht. Met deze ontdekkingsreizigers wil ik graag tochten maken in het onbekende binnenland, wat zal leiden tot inkomstderving. Daarnaast heb ik plannen om mijn tijdelijk verblijf bij huisgenoot Rob te beëindigen en op mijzelf te gaan wonen in Perth, wat zal gaan leiden tot stijgende kosten.

Het maken van de begroting van 2008 heeft aangegeven, dat er mogelijkheden zijn voor deze wensen. De belangrijkste conclusie is dat het vermogensverlies ontstaan door de extra kosten van de verhuizing naar Perth eerste geneutraliseerd moeten worden. Daarnaast moet te proeftijd bij V-Biz.net natuurlijk leiden tot een definitief contract.

Binnenkort komt de eerste verjaardag van mijn verblijf in Perth en mag ik concluderen dat de transformatie van inwoners van Nederland naar inwoner naar Perth succesvol is verlopen. Hoewel op het moment van schrijven mijn dozen nog “onderweg” zijn. Volgens de laatste berichten zijn ze al drie weken op Australisch grondgebied en bevinden ze zich in quarantaine bij de Australische douane. Tja, je weet het immers nooit met de transporten uit het gevaarlijke Nederland. Na het opbouwen van een stabiele situatie staat voor het komende jaar een nadere verdieping, met bijbehorende veldonderzoeken, in de Australische samenleving op het programma.

Back to Baseball

Na anderhalf jaar zonder zomer, metrologische gezien, geleefd te hebben, kreeg ik met de terugvlucht naar Perth eindelijk weer een zomer. Bij zomer hoort voor mij natuurlijk ook honkbal. Na in de Australische lente een voorproefje gehad te hebben van het Australische was het na mijn terugkomst in Perth weer tijd voor honkbal. Honkbal in West Australië is voor mij vooral aanpassen. Er staat geen groot internationaal toernooi op de agenda en de honkbal animo in Perth is aanzienlijk minder dan de Randstad.

Honkbal in West Australië bestaat uit twee competities: de landelijke competitie en de State League. Ooit was de landelijke competitie een echte, volledige competitie met teams uit alle staten, maar na de Olympische Spelen van Sydney is het fout gegaan met deze competitie. Sindsdien bestaat het nationale kampioenschap uit een toernooi op een locatie van twee weken met State-teams. Dit jaar was het voor het eerst dat er weer beperkte uit en thuis wedstrijden programma. Tijdens mijn verblijf in Nederland speelde de Perth Heat, de staat selectie van West Australië thuiswedstrijden tegen Zuid Australië, maar kort na mijn terugkomst mocht ik getuigen zijn van drie wedstrijden tegen Victoria.

De drie wedstrijden hadden iets van een subtopper in Nederland. Het nieuwe honkbalstadion van Perth geeft plaats voor ongeveer 2000 mensen. Het is zo nieuw dat een deel van de kuipstoetjes gedurende de zomer nog geplaatst moesten worden. Er is een toegangskaartjesverkoophokje, een vette-hap loket, een alcoholisch bar, een klein honkbalwinkeltje, een seizoensboekje met lokaal inlegvelletje waarop de selecties aangegeven is, een handmatig bediend scoreboard in het outfield, een mannelijke ladyspeaker en iets te hard afgestelde speakers.

Ondergetekende was de enige toeschouwer die de wedstrijd scoorde, want mij bij enkele trouwe bezoekers verdacht maakte. Twee keer moest ik daardoor de vraag beantwoorde voor welke organisatie ik werkte of scoutte.

De wedstrijden waren succesvol voor Perth. Ze wonnen de voorronde en mochten in en tegen Sydney spellen om het nationale kampioenschap. Deze “Australia Series” waren te ongunstig voor mij om deze te combineren met een weekendje weg in Sydney. Via het internet heb ik daarom kennis moeten nemen van het feit dat Perth Heat de nationale titel naar West Australië kon brengen. Via het internet, want andere media vinden Australische honkbal geen interessante sport.

Na de ervaring van de landelijke competitie was het tijd om ervaring op te doen in de State League. De State League bestaat uit 10 teams in metropolian Perth. Een competieronde bestaat uit twee wedstrijden tussen de verschillende teams. Gedurende vier avonden (woensdag tot en met zaterdag) worden 5 korte wedstrijden (2 uur of zeven inningen) gespeeld in het neutrale honkbalstadion. Op zondag wordt er dan 5 normale wedstrijden (negen inningen) gespeeld op de thuisvelden.

De State League was aanpassen voor de door Nederlands honkbal verwende Marco. De thuisvelden zijn niets anders dan wat wij in Nederland het lokaal trapveldje voor de jeugd zouden noemen. Okay, er is een kantine, een backstop (het hek achter de catcher) en een homerun hekje. Dat homerun hekje is net genoeg om een op het veld gelopen hond tegen te houden en voor 5 minuten het spel stil te leggen, maar geen uitdaging voor een hordeloper. Het ontbreekt de thuisvelden echter aan tribunes, een scorebord, echte dug-outs en een ladyspeaker, zelfs niet mannelijk. Daarnaast staat de kantine naast de foutlijn in het outfield. Voordeel van deze benadering is wel dat de wedstrijden gratis zijn, je blijft toch Nederlander.

Door als eenling bijna recht achter de backstop (wat de beste plek bij honkbal is) op de grond in het zonnetje te gaan zitten, viel ondergetekende weer op. Inmiddels is in de begroting voor 2008 een klapstoetje en een zonneparaplu opgenomen om zodoende toch een beetje op te gaan in de lokale bevolking. Een zucht van verlichting ging daarom ook door mijn lichaam toen ik concluderen dat de beide halve finale series en de finale series van de State League zouden worden gehouden in het honkbalstadion. Mijn bezoek aan deze drie series beleef niet onopgemerkt. “Je moet wel een grote honkbalfan zijn, je bent hier altijd”, was een conclusie van een vaste bezoeker, die er ook altijd was.

Deze drie series waren spannend en vermakelijk, maar konden het niveau van een Nederlandse hoofdklasser subtopper niet halen; er werden te veel tactische en veldfouten gemaakt. Uiteindelijke haalde de Swan Districts Black Ducks na een slecht begonnen seizoen het kampioenschap voor de tweede keer achterelkaar naar dit wijngebied van West Australië.

De eindconclusie van deze verkenning is dat het niveau van deze competitie op het Nederlandse eerste klasse niveau ligt. Honkbal in West Australië geen spectator sport is en dat een ongebonden neutrale honkbalfan in West Australië nog zeldzamer is dan de uitgestorven Dodo. Tijdens een bezoek aan een competitie wedstrijd in het honkbalstadion werd mij gevraagd welk team ik volgde. De individuele recette van een competitiewedstrijd gaat namelijk naar het team dat de bezoeker volgt. Tja, bij een neutrale toeschouwer levert dit systeem natuurlijk een probleem op.

De fietsende Nederlander

De afgelopen maanden heb ik mij vooral lopende en met het openbaar vervoer verplaatst door Perth. Dit was niet altijd gemakkelijk. Het kost mij een half uur om lopend naar de binnenstad te komen. Het openbaar vervoer is goed, maar niet altijd handig. Het is georganiseerd in een ster, wat betekent dat ik bijna altijd eerst naar het centraal station moet om daar de juiste bus te pakken. Het leggen van mijn postbus is daarom een zeer tijdrovend project. Omdat de busverbinding is slecht, besluit ik dit lopend te doen. Gezond natuurlijk, maar dat kost mij wel twee kleine uurtjes. Gelukkig krijg ik nog niet veel post.

Ik was al lang van plan om een fiets te kopen, maar dat is anders dan in Nederland. Hier in Australië worden vooral naakte fietsen verkocht. Bijna alle fietsen die ik gezien heb, bestaan uit twee wielen en een frame. In principe genoeg, maar als Nederlander ben ik toch iets meer aangeklede fiets gewend. Een bagagedrager, een bidonhouder, voor- en achterverlichting en twee spatsborden vind ik toch iets van standaard uitrusting. Nadat de financiële begroting opgesteld en duidelijk was, was de tijd aangekomen om de Australische fietscultuur aan een nader onderzoek te onderwerpen. Dit leidde tot de aankoop van een nieuwe fiets. Nadat de keuze was gevallen om een model plaatste ik ter waarde van 60% van de kosten van de fiets een order voor accessoires. De installatie van deze accessoires was gratis en werd gelijk uitgevoerd. Dat leidde er toe dat ik later die dag nog mijn eerste fietstocht naar het honkbalstadion maakte. Waar ik als eenzame fiets natuurlijk weer opviel.