Het is weer het eerste weekend in november. Terwijl mijn huisgenoot dit weekend weg is, zit ik weer tijdens mijn zondagse lunch op de veranda met de brommende vliegtuigmotoren van de Red Bull Air Race op de achtergrond, terwijl de brandende Australische zon mij en Perth verwarmt. De IVO's (irritante vliegende objecten), ongenuanceerd gezegd: die kut-muggen, zijn er weer. Het antimuggen spul en de zonnebrandolie heb ik weer te voorschijn moeten halen en over mijn lichaam moeten verspreiden. Voor de rest van het lopende jaar ben ik met weer vakantie. De afgelopen week heb ik weer met mijn collega's een "goede vlucht en kom veilig terug" afscheidsetentje gehad en ik ben me weer aan het voorbereiden op een vlucht naar Nederland. Het toneel en de acteurs lijken gelijk aan vorig jaar, maar wie met een oog voor detail kijkt ziet de verschillen. Wat een verschil één jaar kan maken.

Waar kom je vandaan?

Vorig jaar bereidde ik me voor op de terugvlucht naar een lange (werk)vakantie, nu beried ik me voor op een vakantie in mijn eigen land. Mijn eigen land? Steeds vaker heb ik moeite met de vraag: "Waar kom je vandaan?" Noord Perth of Amsterdam? Voor de gemakkelijkheid vereenzelvig ik me maar even met Amsterdam, want welke Australiër kent nu de genuanceerde, maar meer correcte, antwoorden van Mijdrecht en Utrecht? Nou ja, die ene, die in Uithoorn was opgegroeid, voordat hij decennia geleden naar Australië emigreerde. Het probleem in die vraag is de tijdsperiode. In een land van emigranten, speelt je persoonlijke afkomst een grote rol. Ik vooroordeel alle Aziaten in Perth als Chinezen, maar dat is ver van de werkelijkheid. Sommige Perthites, inwoners van Perth, merken natuurlijk dat ik een accent heb en willen hun nieuwsgierigheid testen. Daarnaast heb je natuurlijk ook gewoon de vraag naar mijn huidige woon- en verblijfplaats. Een verschil met vorig jaar is mijn rol. Ik ben veranderd van een Nederlander naar een Overzeese Nederlander.

Ik ga op vakantie naar Nederland. Vakantie in Nederland? Het kost even om te beseffen dat ik nu geen thuis heb om in Nederland naar toe te gaan. Ik baal van de lage Australische dollar ten opzicht van de Euro. Door de financiële crisis van de afgelopen weken is mijn vakantie in Nederland 20 procent duurde geworden. Langzaam word minder als Nederlander gezien. Op mijn toegangspas van Tech-Ed in Barcelona staat de Australische vlag te wapperen. Wel onderste boven! Moet in me nu aangetast voelen in mijn, beginnende, nationale Australische trost of moet ik begrip tonen van uit mijn Europese egocentrisme? Of is het mijn Oranjegevoel dat verzet biedt tegen deze label die de Microsoft organisatie mij opplakt.

Op 5 juli volgend jaar is wat betreft de Australische overheid mijn ontgroeningperiode voorbij en kan ik gezien worden als Australiër. Ik mag dan gebruik maken van de Australische sociale voorzieningen, de Australische nationaliteit aannemen of een terugkom visum aanvraag om na buitenlandse reizen Australië weer in te komen. Na 5 juli 2009 mag ik mij de vraag stellen: "Blijf ik een Nederlander in den vreemde of word ik Australiër?"

Vier maanden op de zaak passen

Het grootste verschil tussen dit jaar en vorig jaar is wel mijn werkomgeving. Vorig jaar had ik het afscheidsetentje alleen met mijn teamgenoten van de Australische belastingdienst, dit jaar lunchte ik mijn het hele bedrijf (v-biz.net) waar nu ik werk. Het verschil tussen de Australische belastingdienst en v-biz.net is groot. Werken voor de Australische belastingdienst leek erg veel op mijn werk dat ik in Nederland deed voor Atos Origin. Ik hoefde me niet erg aan te passen; alleen de voortaal was Engels en ik kreeg iets meer betaald dan bij Atos Origin. Werken voor v-biz.net is anders, heel anders. Daarnaast had Justin, mijn nieuwe baas, een verrassing in petto. Dat werk wat anders was, moest ik na 4 maanden voor 4 maanden ook nog eens alleen doen. Tja en daar had ik natuurlijk geen rekening meegehouden.

V-biz.net is een klein; ik mag wel zeggen een heel klein bedrijfje. Naast mij, bestaat het uit Justin en Jacqui. Justin is mijn baas en samen met zijn vrouw Phillippa de eigenaar van het bedrijf. We ontwikkelen software voor de West Australische mijnbouw. Gespecialiseerde software voor het administreren van rechten en plichten die voorkomen uit mijnrechten. Het is een niche markt en, voorlopig, een stabiele niche markt. De afgelopen jaren heeft Justin drie programma's ontwikkeld om de administratieve plichten die staat van West Australië de mijnbouw organisatie oplegt gemakkelijker en vooral minder tijdrovend te maken. De drie programma's sloegen aan en Justin bouwde een klantenbestand op van ongeveer 20 klanten, waar onder de belangrijkste mijnbouw bedrijven van het land. Na drie jaar opbouwen werd het tijd voor Justin om door te groeien naar de volgende fase. Hij wilde een tweede programmeur en extra marketing ondersteuning. Dus ging hij eind vorig jaar op personeelsjacht en eind januari vond hij mij.

Werken voor Justin is een wereld van verschil voor mij. Van een multinational als Atos Origin werken voor een zelfstandige (juridische gezien is v-biz.net geen eenmansbedrijf maar een BV). Is Atos Origin een bedrijf met gespecialiseerde functies waar ik veel op projectbasis werkte; is Justin het manusje van alles. Legt men bij Atos Origin veel nadruk op de laatste technologie en ontwikkeltheorieën; is Justin de selfmade, ondernemende programmeur die in de Microsoft Access omgeving is blijven steken. Had ik bij Atos Origin vaak alleen te maken met één persoon van de klant, meestal functionele beheerder, en werd ik afgeschermd van gebruikerscontact; heb ik bij Justin direct contact met alle gebruikers, die ook nog eens bij bijna 20 verschillende klanten werken, verschillend in grootte, organisatiestructuur en technische kennisniveau. Werkte ik bij Atos Origin in moderne kantoorgebouwen met alle hedendaagse voorzieningen, moet ik bij Justin door de regen naar de toilet en is de kantine zo goot als het draaiplateau van een magnetron. Daarbij negeer ik de temperatuur verschillen tussen de moderne kantoren van Atos Origin en het kantoor van Justin maar even, want dat komt door de airconditioner die niet gemaakt is voor de West Australische zomers. Hierbij wil ik benadrukken dat het mij nu gaat om de cultuurverschillen en ik nu geen waardeoordeel uitspreek over wat Justin heeft opgebouwd.

Toen ik kwam had Justin een Latijns-Amerikaanse verkoopster en administratieve ondersteuner voor hem werken. Hermina en Justin besloten samen eind februari dat het voor beide partijen beter was de samenwerking te stoppen. Justin plaatste de advertentie voor haar functie opnieuw op het internet. Echt storm liep het niet. Kort nadat ik mij had ingewerkt kwam Justin met het nieuws dat hij voor vier maanden maar Europa ging en mij alleen achter zou laten, aangezien de advertentie niet het gewenste succes had. Oh jee … (als dit nu een film was geweest zou de achtergrond muziek abrupt gestopt zijn). In plaats van de onderhoudsprogrammeur die ik bij Atos Origin was, moest ik nu 4 maanden het manusje van alles zijn in een totaal andere omgeving. Ik moest programmeur, project leider, ondernemer, telefonist / receptionist, verkoper, helpdesk medewerker, after-sales medewerker, trainer, administrateur en koffiejuffrouw tegelijk zijn en wennen aan mijn rol in een klein (zeer klein) bedrijf. Gelukkig kwam Phillippa (Justin's vrouw, voor diegene die de draad kwijt zijn) met het lumineuze idee om haar vriendin, Jacqui, te vragen om voor 6 uur per week de financiën van v-biz.net en hun persoonlijke post te regelen. Dit zorgde er voor dat ik mij niet hoefde te verdiepen in de Australische manier van zaken toen en dat ik voor twee dagen per week voor 3 uur gezelschap had.

De man met de hamer

Normaal gesproken zou vier maanden op de zaak passen een leuke uitdaging geweest, maar voor mij was het nou het één uitdaging te veel. Het jaar 2008 zou in het teken staan van mijn tijdelijke basiskamp te verruilen voor een echte vestiging op Australische bodem. In het gameplan, dat ik begin 2007 gemaakt had, zou ik nadat mijn spullen begin 2008 van de boot gehaald waren, opzoek gaan naar mijn eigen stekje in Greater Perth en mij gaan verdiepen in ins-and-outs van Australië, de reden waarvoor ik naar Australië was gekomen. Hier is het afgelopen jaar niets van terecht gekomen.

De afgelopen jaren heeft West Australië een economische boem gehad. De economische boem trok veel nieuwe mensen naar West Australië om te gaan werken in de mijnbouw. Dit zorgde voor een gigantische stijging van de huizenprijzen en schaarste op huur en koopmarkt. Omdat toch al niet wist waar te gaan wonen in Greater Perth; er zijn hier zoveel wijken waar ik de karakteristieken niet van ken. Ik weet niet in welke wijken je liever niet gezien wil worden, laat staan dat je er zou willen wonen. De huurprijzen van de wijken die ik wel kende, stegen tot boven mijn budget. Dus besloot ik begin dit jaar om mijn kamer bij huisgenoot Rob voorlopig voor onbepaalde tijd nog maar als mijn woning te zien. En daarmee legde ik mij de eerste uitdaging voor 2008 op. Sociaal zijn is niet mijn makkelijkste vaardigheid en een huis delen met Rob kost mij veel energie. Er zijn weinig interesses die ik en Rob delen, daarnaast komt Rob met een grote sociaal netwerk die vaak verwacht en onverwacht over de vloer komt. Gelukkig is Rob de helft van de tijd naar de mijnen toe, ik heb ik het huis alleen voor mijzelf, maar als Rob er is, moet ik mij veel aanpassen en is mijn rust ver te zoeken. Ook andere relaties waren deze periode een grote belasting op mijn sociale vaardigheden.

Na mate het jaar vorderde nam mijn energie niveau af. Langzaam raakte ik meer en meer uitgeput. Ik was zo verrast door de verandering ten opzichte van mijn originele plan dat ik er niet op voorberied was. Het resultaat was dat ik niet goed voor mijzelf zorgde. Ik vergat de ontspanning te nemen die ik nodig had. Ook begon ik me te beseffen dat het mijn leven een kant was opgegaan, die ik eigenlijk niet wilde. Hiervoor was ik niet naar Australië gekomen. Ik had te weinig energie en tijd over om te genieten en te verdiepen in Australië. Daarnaast verwaarloosde ik het thuisfront in Nederland. Ambitieuze had ik brieven naar naasten en artikeltjes op mijn website gepland, maar het kwam er niet van.

Gaat het weer een beetje, meneer Dröge?

10-10, 10 oktober was de datum waar ik mij op richtte. Vrijdag 10 oktober zou Justin weer terug zijn in Perth en kon ik de verantwoording van rentmeesterschap van iemands onderneming loslaten. Na 10 oktober kon ik beginnen met uitrusten en langzaam de schade weer herstellen. Ik ben met vlag en wimpel door de vier maanden gekomen. Justin is zeer dankbaar voor het werk die ik heb verricht. Ook Rob schijnt me nog steeds een model kamerhuurder te vinden, dit moet ik dan wel via-via horen of in de subtiele bijzinnen in gesprek met derden. De boog komt langzaam terug in zijn normale positie. Langzaam komt de zelfkennis vraag boven hoe en wat ik deze Australische winter anders had kunnen doen en wat ik volgend jaar ga doen met betrekking het bestuderen van Australië.

Woensdag vertrek ik naar Europa. Voor het eerst vlieg ik naar Europa en zal mijn eerste eindbestemming niet Amsterdam zijn. Nee, mijn eerste bestemming is Barcelona. Na zoveel jaren gefocust te zijn om een verblijf in Australië en mijn niet-technische studie aan de Vrije Universiteit, wordt het nu de tijd om mijzelf maar weer eens te ontwikkelen op computergebied. Bijscholen en mijn achterstand inhalen op het .Net vlak is het doel van mijn bezoek aan Tech-Ed in Barcelona. Naast Tech-Ed ga ik ook van een korte vakantie genieten in Barcelona. Na Barcelona vlieg ik naar Amsterdam net op tijd voor "Food for Thought" inspiratie op de IDFA (International Documentary Film festival Amsterdam). Na de IDFA heb ik een overbruggingsperiode tot de donkere feestdagen. Tijdens deze overbruggingsperiode wil ik even kritische kijken naar de spullen die ik heb achtergelaten in mijn Amsterdamse beging. Kort na Oud en Nieuw staat mijn terugvlucht naar Australië gepland. Naar de derde periode van mijn Australische avontuur.