In juni 2010 nam ik voor het eerst in mijn leven uit ontevredenheid met de werkomstandigheden ontslag zonder al een andere baan te hebben. Het was een moeilijke beslissing en overleg met mijn beste vriendin was nodig om deze stap te nemen. Voordat ik echt werd geconfronteerd met mijn beslissing kon ik eerst genieten van mijn al geplande reis naar Nederland. Op de agenda stonden: de honkbalvelden van Haarlem en Baden-Württemberg, tijdens de Haarlemse honkbalweek en het EK Honkbal, een vierdaags uitstapje met diezelfde beste vriendin en haar zus in het noorden van het Zwarte Woud, de Oranjegekte in Nederland tijdens het WK voetbal in Zuid Afrika en familie bezoeken. Op de terugreis naar Perth had ik een stop-over aan de Gold Coast in Queensland voor de jaarlijkse Microsoft TechEd conferentie voor ontwikkelaars.

Terug naar af

Terug in Perth stond ik voor de taak om mijn leven weer op order te krijgen. Ik had twee belangrijke doelstellingen: nieuw werk vinden en daarna een nieuwe woonomgeving. Voordat ik daaraan wilde begin wilde ik eerst terug naar de basis waarom ik Australië was. Het was begin september, lente in West Australië. Na de kurkdroge zomer en de regen in de winter was de natuur weer tot leven gekomen. De lente staat in West Australië in het teken van de wilde bloemen, de wildflowers. Van de Pilbara en Kimberley in het noorden van WA trek het wildflower seizoen langzaam over de staat naar het zuiden en de kusten van de Zuidelijk Oceaan. De winter van 2010 was een relatief droge winter, dus het aantal wildflowers zou tegenvallen. Het oneindige velden met wildflowers, de everlastings, zouden spaarzaam zijn. Ik plande een reis van vier weken, van bergen en wandelpaden in de Stirling Range National Park en Porongurup National Park in het zuiden, via Bunbury en Lancelin naar de kust en de kloven van de Murchison rivier in het Kalbarri National Park ten noorden van Perth. Naast ontspanning had deze reis ook een ander doel: ik wilde weer in contact komen met het gevoel waarom ik naar Australië was gekomen. De bijzondere en, voor iemand uit Europa, aparte natuur en het weidse land waren redenen waarom ik naar Australië was gekomen, niet het leven in Perth. Het was goed weer dat te voelen tijdens deze reis. Het gaf mij motivatie en kracht om nog een aantal jaren in Perth te blijven voordat ik weer naar Nederland zou komen. Jammer dat het voorbij is, maar gelukkig hebben we de foto’s nog (klik hier voor mijn online fotoalbum, en klik hier voor de movie).

Na vier weken ontspanning kwam eind oktober een einde aan dit onbezonnen leventje en werd het tijd om weer te werken aan een inkomen. Mijn eerste actie was het afstoffen van mijn CV. Ik reageerde op de eerste advertenties op het internet en de zoektocht was begonnen. In 2007 en 2008 vond ik na enkele weken een nieuwe baan, maar dit keer duurde het wat langer. Na zes weken, net voor de kerst van 2010 kreeg ik een aanbieding. Het salaris viel een beetje tegen, maar in een gesprek in de eerste week van januari bleek dat hier toch wat aan te doen was. Handen werden geschud en ik had een nieuwe baan. Het was bij een kleine bedrijf die administratieve software ontwikkeld voor gezondheid en veiligheid op het werk. Dit is een serieus thema in Australië en gaat volgens mij verder dan de Nederlandse Arbowet. Mijn bankrekening had een flinke deuk opgelopen naar deze half jaar van rentenieren, maar het begin van een nieuwe toekomst in Australië stond te beginnen.

Weer een eigen plekje

Na twee maanden werken was er weer genoeg geld op mijn bankrekening om mijn tweede deel van mijn plan te realiseren: het vinden van nieuwe woonruimte. Sinds mijn komst in Australië had ik op kamers gewoond bij Rob. Eigenlijk was de planning dat ik na een jaar op zoek zou gaan naar een eigen plek onder de Australische zon. Het leven liep anders en we waren nu 3 jaar later. Tijdens de vier jaar dat ik in Perth was, had ik wel zo nu en dan onderzoek gedaan naar woonsituatie in de omgeving van Perth. Perth heeft een groot tekort aan huizen. Voor de financiële crisis kwamen er elke week 1000 nieuwe mensen in Perth wonen. Ze kwamen zoals ik uit het buitenland, maar er kwamen ook veel nieuwe mensen van de oostelijke staten van Australië. En al die mensen moesten natuurlijk ook een woning hebben. Perth was inmiddels de duurste stad van het land gewonden voor koopwoning, duurder dan Sydney en Melbourne. Gedreven door de mijnbouw boom zijn ook tijdens de financiële crisis de huizenprijzen relatief hoog gebleven, ondanks dat de prijzen absolute iets daalde. De hoge huizenprijs heeft ook invloed op de particuliere huurmarkt.

Voor mijn ontslag in juni 2010 had ik Mandurah, een plaats 70 kilometer ten zuiden van Perth en net buiten de grens van de metropool Perth, op het oog als woonstad. Ik had een mogelijkheid om twee dagen per week thuis te werken en twee dagen per week op kantoor. Mandurah heeft goede verbinden met Perth en heeft iets van een Nederlands provinciestadje. Bij mijn nieuwe werkgever was er geen beleid op het gebeid van thuiswerken en ik werkte vijf dagen per week. Mandurah was geen optie, dat was gewoon te veel reistijd met het openbaar vervoer. De meeste wijken van metropool Perth vond ik te duur. Een compromis was Kwinana. Een klein, op zichzelf staande plaatsje 35 kilometers ten zuiden van Perth. Het was nog onderdeel van de metropool Perth, maar was gescheiden van bebouwing van Perth door weilanden en bush. Er waren minder faciliteiten dan in Mandurah, maar Rockingham met alle basis faciliteiten ligt op 10 kilometers afstand. Kwinana heeft twee treinstation en een belangrijke doorgaande buslijn. In Nederlandse termen: een soort van Ouderkerk aan de Amstel en Amstelveen ten opzichte van Amsterdam.

Tijdens de huizenjacht bleken dat de woningen, die ik op het oog had en als te huur vermeld stonden, voor verschillende reden toch niet beschikbaar waren. Ik wilde toch doorzetten en een eigen plek hebben en koos voor een woning in de wijk Medina, die wel beschikbaar was, hoewel op enkele punten het niet helemaal voordeed aan mijn verlanglijstje. Het voldeed wel aan de belangrijkste eis: het was beschikbaar en ik kon er gelijk in. Eén voordeel van de strenge huurhuizen regels in Australië is dat je er niets aan hoeft te doen; je mag er eigenlijk niets aan doen. Dus je kan er gelijk intrekken, geen schoonmaken, niet verven of behangen. Na twee weekenden was de verhuizing geregeld. Omdat ik op kamers had gewoond voor de laatste vier jaar had ik niet zoveel meubilair en was het eerst een beetje kamperen in de nieuwe woning, maar het was mijn eigen plekje en dat was het belangrijkste.

De eerste weken stonden in het tegen van het uitbreiden van de inventaris. Een ijskast, een wasmachine en een bed met matras had ik van ex-huisgenoot Rob gekregen. Zelf ging ik opzoek naar een magnetron, een luie stoel, een bureau stoel, extra boekenkasten, poten en pannen, en borden met bestek. Ik wilde zuinig zijn met mijn vakantiedagen, dus toen het paasweekend er aankwam beloonde ik mijzelf met een weekend weg. Pasen viel samen met Anzac Day (een soort van 4 mei dodenherdenking, maar dan anders), daardoor had ik een lang weekend van vijf officiële vrije dagen. Ik had de transitie van werkloos en op kamer wonend naar werkend met een eigen plekje goed doorstaan. Ik kon nu beginnen aan het echte werk, het weer genieten van Australië. Ik kon geen betere manier bedenken dan er tijdens de extra lange weekend er op uit te treken, naar het zuiden van West Australië. Twee dagen overnachten in Denmark en twee dagen overnachten in Walpole, tussen de gigantische Tingle en Karri bomen van het Walpole-Nornalup National Park.

Een kink in de kabel

Na de verhuizing naar Medina was het voor mij wennen aan de nieuwe levensstijl. Ik maakte langere dagen dan bij mij vorige werkgever en ik werkte voltijd. Het was een lange tijd geleden dat ik 5 dagen per week werkte en acht uur per dag. Dagen werden weken, weken werden maanden en ik ontwikkelde nieuwe dagelijkse routines. Het dagelijkse leven was weer onder controle en ik begon na te denken over plannen voor de toekomst. Het was juni 2011, een jaar nadat ik ontslag had genomen. Mijn eerste plan was de jaarlijkse Microsoft conferentie aan de Gold Coast in Queensland in augustus, daarna wilde ik een planning maken voor weekendjes weg in West Australië. Ik had mijn verlofverzoek ingediend en stond op het punt mij aan te melden voor de conferentie, een vlucht en accommodatie te boeken. Ik werd bij de baas geroepen. Het ging slecht met het bedrijf. Ze hadden mijn positie gebaseerd op belastingvoordeel advies van een externe adviseur. Dit advies was niet correct en nu moesten ze van de belastingdienst het geld terugbetalen aan het belastingvoordeel. Helaas moest mijn baas mijn arbeidscontract beëindigen. Het had niets te maken met mijn werkzaamheden of mijn vaardigheden. Eigenlijk wilde hij deze beslissing niet nemen, maar er was geen geld meer. Ik had een opzegtermijn van vier weken.

Een jaar nadat ik ontslag had genomen, had ik ontslag gekregen. Begin juli vluchtte ik met mijn gedachte in het volgen van de Tour de France. Door het tijdsverschil met Europa was West Australië een goede plek om de Tour te volgen. Moest ik in Nederland werken tijdens de toer, in West Australië kon ik na het werken en eten koken in de luie stoel duiken en genieten van de Tour. De Tour van 2011 was voor Australië extra interessant want een Australiër reed in het geel en had serieuze kansen op het winnen van de Tour. Naast het migranten televisiekanaal SBS waren nu ook de populaire televisiekanalen, opeens, geïnteresseerd in de Tour. Na intensief de Tour gevolgd te hebben kwam op 25 juli uiteindelijk de realiteit centraal te staan: mijn eerste dag als arbeidsloze. Ik gaf mijzelf twee weken om aan het idee te wennen en bij te komen was drie intense weken van werken en de Tour volgen. Op 11 augustus gingen de eerste sollicitaties de elektronische deur uit en drie weken later werd Microsoft TechEd gehouden aan de Gold Coast zonder mij.

Het was mijn vierde sollicitatieperiode in de vijf jaar dat ik in Australië was. Deze sollicitatieperiode was de zwaarste. Er waren genoeg IT functies beschikbaar, maar de IT wereld is erg gedifferentieerd en veel functies waren niet voor mij niet van toepassing. Per week waren een enkele die waardevol waren om op te reageren. Het frustreerde me dat weinig sollicitaties werden beantwoord met een reactie, al was het maar een afwijzing, dan wist ik tenminste waar ik stond. Gelukkig volgde er ook enkele uitnodigingen voor een gesprek. Een deel was direct bij een bedrijf en een deel was bij een recruitment agency. Die laatste gespreken waren kennismakingen, vergelijkbaar met een eerste gesprek bij een uitzendbureau. Het vinden van werk via een recruitment agency leek meer en meer een doodlopende weg te worden. Behalve mijn eerste baan in Australië had dit pad weinig concreets opgeleverd. Na de gespreken bij bedrijven volgde er ook vaak een stilte. Het schijnt normaal te zijn in Perth om als bedrijf niets van jezelf te laten horen nadat je een sollicitant op gesprek heb uitgenodigd. Dit gedrag frustreerde me.

Langzaam begin mijn situatie mij duidelijk te worden. Ik was te ervaren voor de meeste functies waar ik op reageerde. Aan de ene kant had ik 15 jaren ervaring, maar aan de andere kant had ik maar enkele jaren ervaring met de mainstream .Net technologie. Dit was een moeilijke combinatie. Ik was een allrounder en een hybride functie was de functie waarop ik onderscheid kon maken. Maar deze gemengde functies zijn minder beschikbaar als gespecialiseerde algemene functies. Ik begon me langzaam zorgen te maken over mijn toekomst. Vergeleken met Nederland had ik geen WW-uitkering. Ik had nog teveel spaargeld om voor een bijstandsuitkering in aanmerking te komen. Daarnaast was een bijstandsuitkering waarschijnlijk niet genoeg om de huur en de basisuitgaven te dekken. Mijn motivatie om in Australië te blijven stond onderdruk, er was een gevoel in me die de handdoek in de ring wilde gooien en terug wilde naar het bekende en vertrouwde Nederland. De economie in Australië stond er beter voor dan die van Europa en ik wilde nog wat meer van Australië zien. Het was een kwestie van doorzetten.

Eind september kwam er goed nieuws. De selectiecommissie van het ministerie van de procureur-generaal van West Australië had mij voorgedragen als de succesvolle kandidaat voor hun beschikbare vacature. Het zou alleen nog weken duren voordat het formeel was. Een periode van onzekerheid. Aan de ene kant wilde ik vertrouwen hebben dat het goed zou komen, maar aan de andere kant was dat gevoel dat zei, “maar het is maar een advies, niks is nog zeker”. Begin oktober reageerde ik nog op een aantal sollicitaties, maar ik keek uit naar het moment dat er witte rook zou zijn. Ik probeerde me af te leiden met honkbal. In Panama nam Nederland deel aan het Wereldkampioenschap honkbal en in Amerika was de play-off van de Major League Baseball begonnen.

Totaal onverwacht belde een recruiter met een positie waar ik misschien in geïnteresseerd was. Het was bij een grote constructiebedrijf ver weg verstopt op een industrieterrein ten zuiden van Perth. Door de onzekerheid over de positie bij het ministerie besloot ik in te gaan op de uitnodiging. Het gesprek ging soepel, de verschillende sollicitatieperioden van de laatste vijf jaar waren goede communicatieve trainingen. Ik had twijfels over deze functie. Het was een hybride functie en op dat gebied perfect op mijn lijf geschreven. Alleen leek het niet mogelijk hebben om parttime te werken. Daarnaast was duidelijk dat er ik zou moeten gaan werken met technologie waar ik geen kennis en ervaring mee had en niet direct in mijn ontwikkelingsplanning lag.

De volgende dag belde de recruiter mij op met de mededeling dat het constructiebedrijf in me geïnteresseerd was en mij een aanbieding wilde doen. Ik was open met hem en deelde mee dat er een aanbood was het ministerie aan zou komen en ik twijfelde over mij beslissing. Het zou een moeilijke beslissing zou worden.

And the winner is

Vrijdag 14 oktober begon als elke andere dag in oktober. Ik werd wakker, maakte een simpel ontbijtje en zette mijn computer aan. Ik zocht verbinding met het internet en volgende de wedstrijden van Nederland tegen Cuba tijdens het WK Honkbal in Panama en St Louis tegen Milwaukee in de Major League Baseball play-off in Amerika. Rond half elf ging de telefoon. Het was Ben van de Australian Baseball League. Ik had een reis gewonnen naar de World Series in Amerika. Over een week zou ik moeten vertrekken van Sydney Airport. “Waar is mijn paspoort?” schoot door mijn hoofd. Eind september had ik mijn paspoort met een aanvraag voor een nieuw paspoort aangeboden bij het consulaat in Perth. Ik vertelde Ben dat ik momenteel geen paspoort had en dat ik moest achterhalen waar mijn paspoort was. Ik gaf aan dat ik tot maandag had om de prijs te accepteren anders zouden ze een ander winnaar uit de hoge hoed trekken.

Ik belde met het consulaat in Perth of zij mij konden vertellen hoe het stond met mijn nieuwe paspoort. Zij vertelde mij dat ze dat niet wisten en dat ik het consulaat in Sydney moest bellen, maar die waren net 10 minuten geleden gesloten. De medewerker van het consulaat in Perth zei dat zij contact zou zoeken met Sydney en mij later zou terugbellen. Ik probeerde te begrijpen wat er zo juist gebeurd was en had geen aandacht meer de honkbalwedstrijden. Ik besloot een warme douche te nemen om weer bijzinnen te komen. De reis was voor twee personen. Wie zou ik vragen om mee te gaan. Zou ik iemand uit Nederland mogen kiezen? Waarschijnlijk niet, maar wie zou ik dan kiezen uit Perth? Ik kende niet zo veel mensen en zeker niet die van sport hielden en waar ik me op me gemak bij voelde.

Na het douchen belde het consulaat met de mededeling dat mijn nieuwe paspoort in Sydney was en maandag aangetekend verzonden zou worden. Dit zou beteken dat ik waarschijnlijk op woensdag mijn paspoort zou hebben. Als ik vrijdag uit Sydney zou vertrekken, dan zou ik waarschijnlijk donderdagavond van Perth naar Sydney vliegen. Het leek allemaal te lukken. Ik belde Ben van de ABL op met het nieuws dat ik waarschijnlijk op tijd mijn paspoort had. Ik probeerde nog even of ik iemand uit Nederland kon kiezen om mij prijs me te delen, maar daar trapte hij niet in. Later belde Jennifer van de ABL mijn voor een interview. Ze wilde een artikeltje schrijven voor de website van de League. De volgende morgen verscheen haar artikel (klik hier voor het origineel in het Engels of klik hier voor mijn vertaling in het Nederlands) op het internet.

Het was tijd om te beslissen wie ik zou mee vragen. Na veel creatieve gedachten besloot ik te kiezen voor een ex-collega Richard van het bedrijf waar ik drie maanden eerder was ontslagen. Hij was ook geïnteresseerd in sport. Tijdens het werken kon ik het goed met hem vinden en daarnaast had hij goede referenties gegeven tijdens mijn sollicitatieperiode. Ik belde hem en overviel hem met de vraag of hij mijn reispartner wilde zijn. Hij was enthousiast, maar moest het eerst overleggen met zijn vrouw.

Vervolgens zocht ik naar afleiding om mijn te ontladen. Nederland was nog niet wakker, dus daar kon ik mij ei niet kwijt. Ik koos mijn buurman uit was slachtoffer om mij ei kwijt te kunnen. Later die dag trakteerde ik me op een etentje in het centrum van Perth. De opvolgende dagen voelde ik me onzeker. Zou ik op tijd mijn paspoort krijgen?

Kiezen tussen twee uitersten

Later die dag kreeg ik een e-mail dat er een beslissing genomen bij het ministerie. Maar voordat ze mij een baan konden aanbieden was er eerst een periode van bezwaar voor diegene die waren afgewezen en vonden dat zij onterecht waren afgewezen. De bezwaar periode zou een week later verlopen. Ik was een stapje dichter bij zekerheid.

Er waren twee aanbiedingen opkomst. Het zag er naar uit dat ik binnenkort weer een baan zou hebben. Ik moest kiezen. Ik wilde kiezen voor het ministerie, maar het was een tijdelijke contract en was nog niet helemaal zeker. Het was ook onbekend hoelang het nog zal duren voordat ik echt kon beginnen. Aan de andere kant was het constructiebedrijf die erg enthousiast was en waar ik gelijk kon beginnen, maar hier kon ik niet in waarschijnlijk niet in deeltijd werken. Daarnaast moest ik ook nieuwe technologieën leren, waar ik niet op zat te wachten. Van het ministerie wist ik dat ik in parttime kon werken en kon werken met de technologieën die ik beheerste, zodat ik me in privé tijd kon concentreren op het leren van de technologieën die ik wilde leren.

Woensdag, de dag voor het vertrek naar Amerika, kreeg ik eindelijk de aanbieding van het constructiebedrijf. Het was inderdaad een contract voor voltijd. Financieel was het gelijk aan wat ik zou gaan verdienen bij het ministerie. Ik belde met de recruiter en vertelden hem dat ik op het punt stond om naar Amerika te vertrekken en dat er nog zoveel regelt moest worden. Ik had nu geen tijd om een beslissing te nemen, zeker omdat er geen parttime mogelijkheid in het contract stond. Ik probeerde extra bedenktijd af te dwingen. Ik wist dat tijdens mijn verblijf in Amerika mijn contactpersoon bij het ministerie terug zou zijn van zijn vakantie en dan kon ik uitvinden wat de status was van hun aanbieding was. De recruiter zou achter de mogelijkheid gaan om uit te zoeken of parttime tot de mogelijkheden hoorde.

Een uitstapje naar Texas

Het was een grote opluchting toen op woensdag een postbode mijn paspoort bezorgde. Donderdag een bliksem bezoek aan de immigratiedienst voor een nieuwe visum in mijn paspoort en dan ’s avonds met Richard naar de luchthaven van Perth voor de reis naar de World Series. Na een lange reis van 30 uur en vier vluchten kwamen we aan in Dallas, Texas. Een lang weekend met drie World Series honkbal volgde. Na een week van onzekerheid, kan ik mij geluk niet op toen ik voor het eerst het honkbalstadium binnen liep.

Na de drie honkbalwedstrijden was het tijd om weer over te gaan tot de order van de dag. Op een motel kamer in Amerika dacht ik na over de beslissing ik moest nemen. Inmiddels had mijn contact bij het ministerie gereageerd. De claim periode was voorbij en we konden een afspraak maken voor de volgende week om de dingen te regelen die nodig waren om te kunnen beginnen. Ook de recruiter reageerde met een e-mail. Een parttime contract was niet mogelijk, maar er zouden mogelijkheden zijn om flexibele te kunnen werken. Zijn woorden konden mij niet overtuigen, dus maakte in een Amerikaan motel de definitie beslissing om te kiezen voor het ministerie en een e-mail terug te sturen naar de recruiter dat ik afzag van de aanbieding van de constructiebedrijf. De volgende ochtend was er een antwoord in mijn e-mail box. Hij toonde zich als een zure verliezer. Ik zou een verkeerde beslissing nemen. Hij kon niet begrijpen hoe ik tot deze beslissing kon komen.Terug in Perth was het tijd om een reisverslag (klik hier voor het origineel in het Engels of klik hier voor de vertaling in het Nederlands) te schrijven.

Een nieuwe baan

Zeven weken nadat de selectie commissie tot een advies was gekomen, was het dan eindelijk zover. Op 14 november, na 17 weken, kon ik dan eindelijk beginnen met mijn nieuwe baan. Het was een contract tot 30 juni 2013. Ruim 19 maanden. Voor mij een mogelijk om stabiliteit terug te brengen in mijn leven. Ik had mijn eigen woning en een nieuwe baan. De sollicitatieperiode had mij duidelijk gemaakt waar ik stond met mijn vaardigheden. Ik had een 90% parttime contract. Dat geeft me de mogelijkheid om tijd te investeren om mijn .Net vaardigenheden uit te breiden, zodat ik er beter voorstaat als het contract over anderhalf jaar afliep.

De eerste dagen probeerde ik uit te zoeken waar ik terecht was gekomen. Ik werkte voor de Deparment of the Attorney-General (DotAG) van de staat West Australia. Een attorney-general wordt in het Nederlands vertaald met procureur-generaal, maar in Nederland maakt een procureur-generaal, of de voorzitter van het college van procureurs-generaal (de Super-PG), geen deel uit van het kabinet en is ook geen minister. In Nederland is de procureur-generaal het hoofd van het Openbaar Ministerie, daarom ging ik er in eerste instantie vanuit dat ik een aanbieding had gekregen van het Openbaar Ministerie van West Australië. Na enkele dagen het computerprogramma bestudeerd te hebben, werd mij duidelijk dat dit programma niets te maken had met strafvervolging. Het was een computerprogramma dat rechtszaken administreerde. Ik kreeg ook een beter zicht op de organisatiestructuur van het Deparment of the Attorney-General. Ik maakte deel uit van de afdeling Couts and Tribunal Services (Rechtbank en Tribunaal Services). De groep waarvoor ik werkte was de Courts Technology Group (Rechtbank Technologie Groep). Ik werkte niet voor het Openbaar Ministerie, ik werkte voor de rechtbank.

Sinds Atos Origin werkte ik eindelijk weer in een grote club. De Courts Technology Group bestaat uit 4 teams, een helpdesk voor de gebruikers, een test team, een team van business analisten en team van ontwikkelaars. Mijn positie was ontstaan omdat ze een extra zak met geld van de Attorney-General hadden gekregen om het computersysteem uit te breiden. Een deel van het onderhoudsteam was vrijgemaakt om deel uit te maken van het projectteam voor de nieuwe functionaliteit. Het onderhoudswerk moest doorgaan, dus de opengevallen functies moesten worden opgevuld. En daar was de vacature waar ik op reageerde.

Een nieuw begin

Na anderhalf jaar van veranderingen kon ik eindelijk gaan werken aan een nieuwe levensstijl in Australië. Ik had mijn eigen plek en een nieuwe baan. Eerst was het bijkomen van de hectiek van de afgelopen jaren en werken aan een ander leven in Australië.